Boaz, pas tien jaar oud en vermist

911
Zedenrechercheur Marjan

Middenin de nacht kwam de melding binnen. Boaz*, een tienjarig zoontje uit een Arabisch gezin werd vermist. De jongen was niet thuisgekomen na schooltijd, zijn ouders begonnen zich ongerust te maken.

Met dit verhaal en meer belevenissen neem ik je de komende tijd in mijn columns mee naar mijn werk. Mijn naam is Marjan en ik werk sinds twaalf jaar als zedenrechercheur bij de politie. Een prachtige baan waarbij er heel wat op ons afkomt.

Zoals een tijdje terug, bij de verdwijning van Boaz naar wie politieagenten in uniform en een koppel zedenrechercheurs op zoek gingen. Met een foto van het jochie in hun hoofd geprent, kamden ze de buurt uit. Zo werd ook gezocht in een speeltuintje waar Boaz weleens kwam. Vergeefs. Het jongetje was in geen velden of wegen te bekennen.

Ongerustheid

Uren duurde de zoektocht. De ongerustheid bij de familie, vooral bij Boaz’ moeder, nam al maar toe.

Als een kind wordt vermist, zeker eentje van pas tien jaar, dan heeft dat altijd extra impact op de politie. Geüniformeerd of niet, iedereen zet in zulke situaties alles op alles om het kind weer boven water te krijgen.

De volgende ochtend rond acht uur was Boaz gelukkig weer terecht. Hij bleek zelf naar een politiebureau te zijn gelopen. De collega’s hadden hem vervolgens bij ons op het hoofdbureau gebracht.

En daar stond Boaz, verkleumd, enigszins slordig gekleed. De blik in zijn ogen ben ik nooit meer vergeten. Een blik waaruit angst sprak. Al snel zou duidelijk worden waar dat vandaan kwam.

Schoorvoetend

Schoorvoetend vertelde hij wat er een dag eerder was gebeurd. Op school was er een tien minutengesprek tussen de leraar en zijn ouders geweest. Niet dat hij slecht gepresteerd had. Helemaal niet! Hij haalde achten en zevens, de meester was prima over hem te spreken. Het bleek alleen zo dat zijn vader, vertelde Boaz, geen genoegen nam met ‘lage’ cijfers. Tienen moesten het zijn. Dan pas zou vader trots op hem zijn.

Boaz vreesde de woede van zijn vader. Na schooltijd had de jongen geen andere uitweg gezien dan hem te ontlopen en zich een nachtje schuil te houden… in de kou. Bovenop de glijbaan in het speeltuintje had hij gezeten. Precies daar waar onze collega’s nu net niet hadden gekeken.

Medelijden

Tijdens het gesprek met Boaz groeide mijn sympathie voor en medelijden met deze dappere knul. Waar was hij dan precies bang voor, informeerde ik. Boaz antwoordde dat vader hem waarschijnlijk hard zou slaan. Dat was namelijk al eens gebeurd. Een melding in onze systemen bevestigde Boaz’ verhaal.

“En je moeder?”, vroeg ik. Die was lief maar ook bang voor papa, liet de jongen weten.

Even later arriveerde de gevreesde vader op ons bureau. Op hoge poten kwam hij zijn zoon ophalen. Het had al veel te lang geduurd, vond hij. Mijn collega en ik maakten hem duidelijk eerst met hem te willen praten. Met tegenzin gaf hij toe.

Grimmiger

Boaz’ vader ging tegenover me zitten en liet zijn zwarte, licht geloken ogen minzaam op mij rusten. Zijn baard en borstelige wenkbrauwen omlijstten zijn verweerde gezicht, wat hem een nog grimmiger uitstraling gaf.

Wij confronteerden hem met het relaas van zijn zoon en vroegen een reactie.

Met de mondhoeken naar beneden, streek hij zijn vaalwitte jurkhemd strak en stak vervolgens van wal. Over zichzelf, hoe hij zijn geboorteland was ontvlucht, zijn familie had laten overkomen en hoe goed hij het had gedaan in Nederland. Hij bezat vele kwaliteiten, pochte hij, zoals vertalen vanuit en naar het Arabisch.

Op verschillende militaire missies naar zijn geboorteland was hij geweest, waarbij zijn rol als tolk naar eigen zeggen cruciaal was. Maar nu hij weer een tijdje in Nederland was, leek niemand hem op waarde te schatten. Daar zat hij dan, bomvol potentie en niemand die het zag.

Maximale

En ja, hij eiste van zijn kinderen maximale inzet. Die moesten hun talenten koesteren en benutten, anders waren zij niet ‘zoon-waardig’. Het viel op dat hij het woord ‘dochter’ niet in de mond nam.

Had hij zijn ideeën weleens kracht bij gezet met een klap of zo, vroegen we.

Dát kon hij zich niet echt herinneren. Maar discipline moest er zijn, in zijn gezin én daarbuiten! Ondertussen keek hij mijn vrouwelijke collega en mij met toegeknepen ogen aan.

De enige dagelijkse activiteit van Boaz’ vader was een wandelingetje door de buurt. Zijn vrouw deed het huishouden en voedde hun zes kinderen op. Zelf deed hij in zijn eigen woorden ‘helemaal niets’. Behalve commentaar leveren op iedereen, dacht ik bij mezelf. In gedachten nam ik een enorme pet af voor zijn vrouw.

Beraad

Ons (moeder)gevoel zei dat Boaz niet meer mee naar huis zou moeten. Maar de jongen ging na lang beraad met Jeugdzorg toch weer met vader mee. Ondanks nare thuisomstandigheden, wordt er begrijpelijkerwijs vaak voor gekozen om gezinnen bij elkaar te laten blijven.

Mijn hart ging uit naar Boaz die in de nabije toekomst moest zien te voldoen aan alle eisen van zijn vader. Een verbitterde vader die onmogelijke maatstaven voor al zijn gezinsleden leek te hanteren. Behalve voor zichzelf.

*De naam ‘Boaz’ is om privacyredenen gefingeerd.

Steun de website Femke Fataal

Vond je dit een goed artikel? Laat dan je waardering blijken met een kleine bijdrage. Je kunt me ook met een vaste, maandelijkse bijdrage steunen. Dan kan ik onderzoek doen en schrijven en kun jij mijn verhalen blijven lezen. Dankjewel!

1 REACTIE

  1. Een schrijnend verhaal waarbij ik de nazorg mis. Beslissingen van Jeugdzorg zijn vaak vreemd en hun controle is ver te zoeken, denk aan Ruinerwold maar ook in de vermissingszaak van Willeke Dost heeft jeugdzorg het laten afweten. De politie kan mijn inzien de controle beter overdragen aan buren, leerkrachten en een geestelijk leider, en deze contact laten onderhouden met een wijkagent. De beslissingen van de zogenaamde specialistische instellingen blijken zo vaak (achteraf) verkeerd te zijn, dat daar best aan getwijfeld mag worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.