Slachtoffer van stalking? Dat ligt niet aan jou!

981
Recherchepsychologen Cleo Brandt en Bianca Voerman zijn de auteurs van deze column. Inmiddels woont en werkt Cleo in Australië en schrijven Bianca en zij elkaar over actuele gebeurtenissen, over hun werk en soms over vroeger.

Lieve Bianca,

Melbourne werd onlangs opgeschrikt door een nare stalkingzaak. Een jonge vrouw, Celeste, is in haar eigen woning ’s nachts doodgestoken. De stalker had achterhaald waar ze woonde, vervolgens ingebroken in haar huis en Celeste vermoord. Haar moeder hoorde wat er gebeurde, maar was te laat. Vreselijk.

Dit keer gaat het niet om een ex-partner die het niet kon verkroppen dat zijn vriendin of vrouw bij hem was weggegaan, maar om een oud-collega. Het enige contact dat stalker en slachtoffer hadden, speelde zich af op de dag dat de stalker werd ontslagen. Celeste had hem toen naar de uitgang begeleid.

Dit alles gebeurde een jaar voor de moord. Celeste was vriendelijk tegen hem geweest. Vanaf dat moment was de stalker ervan overtuigd geraakt dat hij en Celeste samen hoorden te zijn. De man bleef maar contact zoeken met haar. In wanhoop was Celeste naar de politie gegaan. Dat had geleid tot een contactverbod.

Kranten

Ik weet niet meer over deze zaak dan wat er in de kranten staat, maar haar familie heeft inmiddels veel gedeeld over Celeste. Ze was pas 23. Ze werd op een dinsdag vermoord en zou de daaropvolgende zaterdag 24 zijn geworden. Ze werkte parttime en studeerde psychologie en criminologie. Ik las verder in de berichten dat Celeste een vriend had en uit een groot en hecht gezin kwam. Een jonge vrouw met allerlei plannen en dromen. Ik vermoed dat de stalker haar heeft vermoord, omdat hij zich geen leven zonder Celeste kon of wilde voorstellen.

Het vermoorde meisje Celeste

Het maakt niet uit hoeveel je weet over stalkers en hun denkfouten; het blijft elke keer weer verbijsterend. Dat zij vinden dat recht te hebben op contact, op liefde, op aandacht, op wraak. Het zelfmedelijden dat zulke daders koesteren. En het feit dat ze hun slachtoffer verantwoordelijk houden voor hun welbevinden en emotionele staat. Als zulke stalkers ongelukkig zijn, zoeken ze de oplossing bij het slachtoffer. De gedachte dat het slachtoffer een gelukkig leven leidt zonder hen, is voor sommige stalkers onbestaanbaar.

Onderbuik

Dan denk ik: doe mij maar meer mensen die minder uitgaan vanwaar zij allemaal ‘recht’ op hebben en die zelf verantwoordelijkheid nemen voor hun emotionele welbevinden. Die niet geregeerd worden door hun onderbuik. Ik heb het dan niet alleen over stalkers, maar in het algemeen. Want laten we wel wezen, zeurende mensen die zichzelf zielig vinden zijn nooit aantrekkelijk.

Bah!

Lieve Cleo,

Zielige, claimende mannen roepen bij jou altijd direct ergernis op. Een gezonde reactie, denk ik. Ik zie en hoor die mannen in de verhoorkamer aan, als zij hun kant van het verhaal vertellen. Vaak gaat het dan over een verloren relatie, over afwijzing en het niet kunnen accepteren van de boodschap dat de relatie over is of nooit zal ontstaan. Dat doet deze mannen zoveel pijn, dat de gevolgen voor anderen helemaal niet meer bij hen in beeld zijn.

Aan de andere kant hoor ik de verhalen van slachtoffers, vaak vrouwen. Daarin valt me op dat het sterke vrouwen zijn, die heel lang hun best hebben gedaan de relatie vol te houden. Omdat er ook kinderen zijn of vanuit een gevoel van verantwoordelijkheid voor het welzijn van hun partner. En als dan het moment daar is dat het echt niet meer gaat en deze vrouwen de relatie verbreken, is dat gevoel van verantwoordelijkheid niet zomaar weg. Ze blijven zich verantwoordelijk voelen voor de situatie, voor hun ex en geven zichzelf de schuld dat het zover is gekomen.

Schuld

Dan heb je aan de ene kant een zielige, claimende man die tegen zijn ex zegt: ‘Het is allemaal jouw schuld, hoe durf jij mij te verlaten!’ En aan de andere kant een vrouw die zich schuldig voelt en denkt dat het aan haar ligt. Nog steeds voelt zij zich overal verantwoordelijk voor, zelfs voor stalking, bedreiging en geweld door haar ex. Dat patroon is er in geslopen tijdens de relatie. Zij werd telkens als minderwaardig gezien, als niet goed genoeg. Ze had het gevoel nooit aan zijn eisen of verwachtingen te kunnen voldoen. Die vrouw zegt nu: ‘Wat heb ik verkeerd gedaan dat mij dit nu overkomt?’

Ik denk dat het soms heel moeilijk is om te accepteren dat je slachtoffer bent van het gedrag van iemand anders. Daar mag wat mij betreft vaker aandacht aan worden besteed: hoe ondermijnend het is voor het zelfbeeld en zelfvertrouwen wanneer een slachtoffer te maken krijgt met (huiselijk) geweld. Je gaat als slachtoffer enorm aan jezelf twijfelen. En daar draagt die ex natuurlijk flink aan bij. Die wijst ook naar jou als bron van alle kwaad.

Kleineren

Tegen al die vrouwen zeg ik: ‘Het ligt niet aan jou! Je bent natuurlijk niet perfect, maar dat mag niemand van je verwachten. Jij bent het slachtoffer van de keuzes van een ander. Ook al was je geen ideale partner, geen perfecte vrouw, niemand heeft het recht je te kleineren, jou geweld aan te doen of je lastig te vallen!’

  • * De vorige column van Bianca en Cleo kun je hier teruglezen!

Steun de website Femke Fataal

Vond je dit een goed artikel? Laat dan je waardering blijken met een kleine bijdrage. Je kunt me ook met een vaste, maandelijkse bijdrage steunen. Dan kan ik onderzoek doen en schrijven en kun jij mijn verhalen blijven lezen. Dankjewel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.