Vermoord om helemaal niets

3221
Saskia Wolters

De begrafenis is geweest. Zo moeilijk, zo definitief. Alles is in een waas aan me voorbijgegaan. Met een schoppende baby in je buik je broer begraven valt niet met elkaar te verenigen.

Mijn focus had op de bevalling van mijn zoontje gelegen. Mijn grootste angst kwam uit; ik beviel uitgerekend op de verjaardag van mijn broer. Bizar dat mijn kind juist deze dag koos om kennis te maken met ons, met de wereld. Een wereld die er voor mij en de mensen van wie ik hou opeens zo anders uitziet. Zonder Joost en met de onzekerheid over wat zich precies heeft afgespeeld in die Amsterdamse metro. 

Een advocaat en een casemanager van Slachtofferhulp Nederland staan ons inmiddels bij. Er gaat een wereld voor mij open die ik niet voor mogelijk hield. Het blijkt dat we een gesprek kunnen aanvragen met de officier van justitie die de moord op Joost onderzoekt. Die kan ons op de hoogte brengen van wat er tot nu toe bekend is en hoe het onderzoek eruit zal zien.

Duister

Nog steeds tasten we in het duister en hebben we talloze vragen. Die dienen we via onze advocaat bij de officier van justitie in. Onze raadsvrouw laat weten dat de kans bestaat dat niet overal een antwoord op komt. Al snel vernemen we dat het gesprek op 9 oktober gepland staat. Nog weken wachten dus, voordat we geïnformeerd worden.

Achteraf zal blijken dat veel informatie al bekend was maar dat de officier van justitie niet eerder tijd had om met ons te praten. Het ontbreekt me aan de juiste woorden om te vertellen hoe afschuwelijk het is om totaal niets over de moord op je broer te weten. Dat terwijl die informatie wel beschikbaar is, maar wegens ‘tijdgebrek’ niet door de autoriteiten met je wordt gedeeld. ‘Niet te doen’, zijn woorden die het meest in de buurt komen. 

Nachtmerries

Alle scenario’s van wat zich kan hebben afgespeeld, passeren de revue. Is Joost tussen ruziënde mensen in gesprongen? Heeft hij zelf ruzie gemaakt? Is hij beroofd en daarbij neergestoken? Kenden Joost en de dader elkaar? Eindeloos zit ik te malen, nachtmerries met de afschuwelijkste ideeën en beelden komen voorbij.

Het minst ongunstige scenario dat ik kan bedenken is een psychiatrische patiënt die psychotisch werd, Joost uit angst neerstak en zich later realiseerde welke vreselijke daad hij heeft verricht. Klopt dat? Ik heb geen idee. Ondertussen lig ik nachtenlang wakker en kan ik alleen huilen. Huilen van verdriet, vanwege het gemis en uit onmacht. Huilend voed ik mijn zoontje en huilend zorg ik voor mijn dochtertje. 

Eindelijk is het 9 oktober, de dag waarop we met de walgelijkste details van de moord op Joost geconfronteerd zullen worden. Momenten die in mijn geheugen gegrift staan. Hoe we heel netjes worden ontvangen bij het Amsterdamse parket. En hoe we kennismaken met de officier van justitie en de leider van het onderzoeksteam van de politie.

Werkelijkheid

De officier laat weten dat ze al onze vragen zal beantwoorden. Wow. Urenlang spreken we elkaar en horen we aan wat er is gebeurd. Ik kan niet anders dan huilen. Het is tè vreselijk. Zelfs de slechtste scenario’s die ik had bedacht, halen het niet bij de werkelijkheid. Ik ben totaal van slag.

Joost blijkt te zijn omgebracht door een psychiatrische patiënt die op de gesloten afdeling van het AMC werd behandeld en vier uur verlof had. Een patiënt die een eindeloos lang strafblad heeft vanwege gewelddadige overvallen, creditcardfraude, mishandelingen, verboden wapenbezit en een poging tot doodslag.

Er liep zelfs nog een rechtszaak tegen de dader ten tijde van zijn opname. Hij had een pakketwacht mishandeld. En hij bleek heet water naar een verpleegkundige van het AMC te hebben gegooid.

Uit het niets

Joost die zelf nooit iets had uitgehaald behalve de nodige grappen, die volop genoot van het leven blijkt te zijn vermoord door iemand wiens leven volledig in het teken van geweld en criminaliteit staat. We horen dat er niets tussen Joost en de dader is voorgevallen. Niets. Geen handgemeen, geen woord, geen blik. Mijn broer is uit het niets doodgestoken. Zomaar.

Er wordt ons verteld hoe rechercheurs alle beelden bestudeerden en hoe zij dagen van slag waren van wat zij zagen.

De dader had absurde dingen gedaan. Nadat hij Joost had neergestoken, hield hij mensen grommend op afstand, deed hij oordopjes met ‘murder music’ in, stapte hij uit op een perron, rookte hij een sigaretje, deed hij een dansje en likte hij vervolgens het mes af waarmee hij Joost had vermoord. Walgelijk, beestachtig en gruwelijk. Bizarre teksten kraamde hij uit, terwijl hij zich als een mak schaap had laten inrekenen door de politie.

Bizar. Wat bezielde die man? Perplex, verslagen en ontzet loop ik na afloop van de bespreking het OM-gebouw uit. De officier had gezegd dat ze het kon begrijpen wanneer we nog vragen hebben. We mogen haar altijd benaderen. Ze is bereid om nogmaals met ons te praten wanneer we dat op prijs stelden. Een fijn aanbod. 

*Dit is de tweede column van Saskia over de moord op haar broer. Saskia’s eerste column kun je hier lezen.

Steun de website Femke Fataal

Vond je dit een goed artikel? Laat dan je waardering blijken met een kleine bijdrage. Je kunt me ook met een vaste, maandelijkse bijdrage steunen. Dan kan ik onderzoek doen en schrijven en kun jij mijn verhalen blijven lezen. Dankjewel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.