Hoe identificeer en begraaf je je doodgeschoten vriend?

1831
Janke Verhagen is nabestaande. Haar partner werd het slachtoffer van een vergismoord.

Als je vriend door een misdrijf om het leven is gekomen, dan duurt het even voor je zijn lichaam ‘terugkrijgt’. Dat wist ik niet toen ik Stefan verloor. Logisch trouwens. Zo vaak overkomt je dit niet.

Het stoffelijk overschot van Stefan moest eerst worden onderzocht door het Nederlands Forensisch Instituut. Pas toen dat onderzoek was afgerond, kon hij officieel worden ‘vrijgegeven’.

Omdat Stefan heel laat naar het AMC werd gebracht, sliep de officier van justitie al. Zijn lichaam mocht daarom nog niet naar het, door ons gekozen uitvaartcentrum. We mochten hem wel zien. Sterker, we hebben hem die avond in het AMC geïdentificeerd.

Die beelden staan op mijn netvlies gebrand.

Glazen

Ik had gedacht dat ik dan achter een glazen wand zou staan. Een arts of een andere medewerker, verwachtte ik, zou naar binnen lopen en een stuk van het laken wegtrekken. Ik zou het gezicht van Stefan zien. En ik zou dan snikkend knikken dat het inderdaad om hem ging. Een beetje zoals we dat in films en series zien.

Met zulke beelden in mijn achterhoofd liep ik gedwee achter de rechercheur aan. Wist ik veel…

De deur ging open. Geen glazen wand. Geen laken. Het was Stefan. Ik kon gewoon bij hem. Ik kon hem aanraken, dingen tegen hem zeggen. Er stond zelfs een stoel naast hem, waarop ik kon gaan zitten.

Ik hield acuut stil in de deuropening en durfde geen voet te verzetten. Ik heb een keer geslikt, diep ademgehaald en ben uiteindelijk met kleine pasjes naar hem toe gelopen.

Glimlach

De laatste keer dat ik Stefan in levenden lijve had gezien, had hij gelachen. Hij was vrolijk. Het leek wel of ik nu ook een glimlach op zijn gezicht zag. Of misschien wilde ik die wel gewoon zien.

Uiteindelijk moest ik officieel verklaren dat het inderdaad Stefan was die daar lag. Mijn vriend. De vader van onze zoon. Die avond sliep ik voor het eerst sinds die week meteen en zelfs de hele nacht lang. Alsof ik het toen pas zeker wist. Alle hoop dat misschien toch iemand anders was omgekomen, was vervlogen.

Die volgende morgen werd het lichaam van Stefan eindelijk vrijgegeven. Hij werd naar het uitvaartcentrum in Amsterdam-Oost gebracht. Tegelijkertijd meldde zich de uitvaartleidster bij me thuis.

“Heb je enig idee van zijn wensen?”, vroeg ze. Verbouwereerd keek ik haar aan. Nee dus. Totaal geen idee. De dood was niet bepaald een gespreksonderwerp bij ons thuis. Misschien had dat soms wel zo moeten zijn.

Keuzes

Alle keuzes die ik die dag heb gemaakt, zijn voortgekomen uit de overtuiging dat mijn zoon op dat moment pas twee jaar oud was. Mijn zoon zou geen enkele herinnering meer hebben aan deze weken. Een zegen en een vloek ineen.

We kozen voor een begrafenis. Een graf. Een plek waar mijn zoon naartoe kan, als hij dat wil. De grafrechten kocht ik voor twintig jaar af. Dat leek me een mooie periode om mijn zoon zich te laten ontwikkelen, zodat we daarna in overleg een nieuwe beslissing kunnen nemen.

Daarnaast maakte ik nog een keuze die ik eerder had veroordeeld. Simpelweg omdat ik me er weinig bij kon voorstellen. Vanuit mijn tenen riep ik dat de uitvaart moest worden opgenomen. Bovendien heb ik die dag ook foto’s laten maken.

Popcorn

Toen dacht ik nog dat ik dat alleen voor mijn zoon deed zodat hij er later, als hij dat wilde, naar kon kijken. Ik zag mezelf nog niet op vrijdagavond met een bakje popcorn ‘even gezellig’ naar de uitvaart kijken.

Maar nu tref ik mezelf regelmatig aan op de bank. Met een bakje popcorn (of iets anders lekkers) kijk ik dan naar Stefans uitvaart. Soms huil ik. Maar meestal glimlach ik. Er was die dag namelijk heel veel liefde. Dat zie je terug, op die video. Heel veel liefde, tissues en gele M&M’s, de lievelingssnoepjes van Stefan.

Ik ruk ook nog maar een zak open.

Meer lezen van Janke Verhagen? Hier staat haar vorige column: de dag waarop Janke haar zoontje vertelde dat zijn vader was overleden.

Steun de website Femke Fataal

Vond je dit een goed artikel? Laat dan je waardering blijken met een kleine bijdrage. Je kunt me ook met een vaste, maandelijkse bijdrage steunen. Dan kan ik onderzoek doen en schrijven en kun jij mijn verhalen blijven lezen. Dankjewel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.