‘Ik ben Nederlander, jij bent niemand’

1277
Zedenrechercheurs Sandra en Elisa

Hachmia is een oosters uitziende vrouw met een licht getinte huid en een donkere bos krullen samengebonden in een staart. Bescheiden betreedt ze de kamer en gaat zitten. 

Holle bruine ogen, handen gevouwen in haar schoot. Ze spreekt goed Engels. Met een zachte stem en haar ogen gericht op haar handen, begint ze haar verhaal. 

Ze is pas een paar maanden in Nederland, zegt ze. Haar echtgenoot woont hier al 25 jaar. Ze heeft hem via een vriendin in haar eigen land leren kennen. Daar heeft ze gestudeerd aan de universiteit en twee masters gehaald. Toen ze hem net had ontmoet, liet hij weten dat hij ook een studie heeft gevolgd. In Nederland heeft hij een eigen woning en een goede baan, vertelde hij bovendien. Er was een klik. 

Alleen

In haar vaderland was Hachmia alleen. Tot haar moeder overleed had ze altijd bij haar ingewoond. Nu heeft ze alleen nog haar oom, met wie ze een afstandelijke, kille relatie onderhoudt.

Tot ze de man van haar dromen ontmoette, zich gelukkig voelde en besloot met hem te trouwen. Hij had ervoor gezorgd dat alle papieren in Nederland geregeld werden zodat zij naar hem toe kon komen. 

Het huwelijk werd in haar thuisland voltrokken. En na de ceremonie volgde de huwelijksnacht.

Eerste

Het was voor haar de eerste keer. In haar cultuur wordt niet gesproken over je lichaam, laat staan over seks. Hachmia maakt ons duidelijk dat het kleine meisjes in haar land wordt geleerd dat zij daar niets over mogen zeggen.

De eerste seks veroorzaakte zware bloedingen. Ze moest zelfs worden opgenomen in het ziekenhuis. Haar arts vertelde dat dat normaal was en dat seks een kwestie van gewenning is. 

Eenmaal in Nederland kwam de ontluistering. Het relaas van haar kersverse echtgenoot bleek ver bezijden de waarheid. Hij heeft geen baan en hij heeft ook niet gestudeerd. Haar droom om in Nederland naar de universiteit te gaan en Nederlands te leren ging in rook op. In plaats daarvan moest ze binnenblijven en wilde hij seks met haar. De hele dag door, zelfs als ze ongesteld was. Haar borsten kneep hij bont en blauw, zegt ze zachtjes tegen ons.

Emotioneel

Ze biedt haar excuses aan omdat ze emotioneel wordt tijdens het vertellen. De tranen rollen uit haar mooie, bruine ogen.

Haar man had haar gewaarschuwd. “Ik ben een Nederlander en jij bent niemand”, zei hij vaak. Hij kon haar vermoorden, dreigde hij verder. Het Nederlandse rechtssysteem zou hem dan hooguit een paar jaar straffen en vervolgens kon hij weer gewoon verder gaan met zijn leven.

Hulp zoeken bij de politie, liet hij weten, was zeker geen optie voor haar. Dan zat ze voor ze het wist in het vliegtuig terug naar haar eigen land. Ook dreigde hij zelf de politie te bellen zodat die haar zou ophalen. De Nederlandse overheid stond achter hem want hij had een Nederlands paspoort en hij zou beschermd worden, luidden zijn woorden. 

Huisarts

Uiteindelijk had Hachmia het voor elkaar gekregen haar Nederlandse huisarts te mogen bezoeken. Aan hem had ze om hulp gevraagd. En nu zit ze hier voor ons. Ze wil wel terug. Maar haar oom in haar vaderland heeft haar dringend geadviseerd in Nederland bij haar echtgenoot te blijven. Zijn positie zou anders ernstig in gevaar komen. 

Bij het verlaten van mijn kamer geeft ze een zachte hand. Ze bedankt ons.

Stilte

En wij? Wij kijken elkaar aan vervloeken in stilte ons migratiesysteem. Want we weten wat dat in zulke situaties voorschrijft:

Indien het huwelijk of de relatie wordt beëindigd en er geen kinderen zijn, dan is dit verblijfsrechtelijk de ongelukkigste situatie. De verblijfsververgunning zal vervallen, want je bent niet meer samen met de persoon van wie je verblijfsrecht afhankelijk is.

Een verblijfsvergunning na het verbreken van een huwelijk of relatie zonder kinderen is alleen mogelijk indien de relatie of het huwelijk vijf jaar heeft geduurd. Als op deze basis een verblijfsvergunning is verkregen en het inburgeringsexamen is behaald, bestaat er recht op een verblijfsvergunning voor voortgezet verblijf (niet tijdelijk, op humanitaire gronden).

*Nog een column van Sandra en Elisa lezen? Dat kan hier.



Steun de website Femke Fataal

Vond je dit een goed artikel? Laat dan je waardering blijken met een kleine bijdrage. Je kunt me ook met een vaste, maandelijkse bijdrage steunen. Dan kan ik onderzoek doen en schrijven en kun jij mijn verhalen blijven lezen. Dankjewel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.