‘Ik haat je mama’, schreef omgebrachte Sharleyne (8)

5641
Sharleyne (8).

Interview met vader Victor in aanloop van hoger beroep tegen moeder Helene

Zelfs op de laatste verjaardag die Sharleyne zal meemaken, is haar moeder er niet voor haar. Geen cadeautjes, slingers of verjaardagstaart heeft Helene J. volgens haar ex-partner Victor Remouchamps geregeld voor de kleine meid. Ze heeft die dag andere dingen aan haar hoofd. Nog geen maand later loopt het helemaal mis.

Ik ben ervan overtuigd dat Sharleyne geen zelfmoord pleegde of bij een ongeluk om het leven kwam en sprak daar in het verleden uitgebreid over met haar vader Victor. Dit verhaal is niet eerder gepubliceerd.

“Helene zat op Sharleyne’s achtste verjaardag, 15 mei 2015, in een parenclub in Maarssen, blijkt uit afschriften van haar bankrekening”, vertelt Victor wanneer ik hem in 2018 interview. “Helene heeft Sharleyne drie dagen alleen gelaten en toevertrouwd aan buurmannen, onder wie verslaafden. Ons kind was een blok aan haar been geworden.”

Situatie

In de nacht van zondag 7 op 8 juni 2015 loopt de situatie in Hoogeveen nog verder uit de hand.

Om 01.36 uur precies loopt de dan 35-jarige Helene J. die nacht in een rode joggingbroek en zwart hemdje door de uitgang van flatgebouw De Arend naar buiten. Ze woont er op de tiende etage met Sharleyne en zet koers naar de parkeerplaats. Blootvoets en zwalkend.

Op de parkeerplaats, iets verderop, ligt het lijkje van haar dochter die tien minuten eerder met een harde klap van tien hoog naar beneden is gevallen en is overleden. Tot hun stomme verbazing ontwaren twee buurmannen die Sharleyne hebben gevonden hoe de moeder haar dode kind geen blik waardig gunt en naar haar auto waggelt. Om sigaretten te pakken, beweert ze later.

Stinkt

Toegesnelde agenten ontfermen zich over het stoffelijk overschot van het kind en grijpen Helene in de kraag. De vrouw heeft rooddoorlopen ogen, klemt twee bierflesjes onder haar hemd en stinkt een uur in de wind naar drank. Op het politiebureau blijkt hoe bezopen ze is. Haar bloed bevat een alcoholpromillage van 2.0 tot 2.5.

Aan de politie vertellen de buurmannen dat ze Helene direct na de vondst van Sharleyne nog vanaf tien hoog, pal voor haar woning, naar beneden hadden zien kijken. Toen de vrouw de twee mannen beneden bij Sharleyne’s lijkje zag staan, had ze bliksemsnel haar hoofd teruggetrokken en was doorgelopen.

Sharleyne (8).

Vervolgens kwam ze volgens het duo niet, zoals volkomen normaal zou zijn, onmiddellijk naar buiten gestormd om naar haar dochtertje te kijken. Helene was zelfs nog enkele minuten binnen geweest in de woning van haar kennis Gert, op de tweede etage. Om de bierflesjes te halen, denkt de politie.

Schreeuwen

Er zijn meer verdachte zaken rond de dood van Sharleyne. De buurmannen hebben het meisje, net als andere flatbewoners, pal voor haar val helemaal niet horen schreeuwen. Terwijl het kind doodsbang had moeten zijn en op z’n minst had moeten huilen.

Dat geeft te denken. Op en in de hals van Sharleyne prijken namelijk wurgsporen, afdrukken van vingers en bloeduitstortingen, tot diep in de tongspier.

Bovendien heeft Sharleyne de, voor verwurging typerende puntvormige bloedinkjes in beide ogen, blijkt tijdens een forensische sectie. Het stoffelijk overschot is overladen met verwondingen en breuken, veroorzaakt door een val van grote hoogte. Het meisje was waarschijnlijk bewusteloos toen ze viel. Forensisch experts denken dat eerst is gepoogd haar te wurgen.

Haat

Bij de doorzoeking van Helene’s flatwoning stuit de politie in het slaapkamertje van Sharleyne op een briefje dat naast haar bed op de grond ligt. ‘Ik haat je, mama’, staat er. Ernaast is het woord ‘liefste’ geschreven.

Het raam in het kamertje is wagenwijd open. Voor het raam, staat op de vloer een mand met een plastic poppenhuis en nog wat speelgoedjes. Keurig opgestapeld.

Moeder Helene ontkent tegenover de politie direct alle betrokkenheid. Ze had ’s middags ruzie met Sharleyne, zegt ze. Haar ouders, die toen op bezoek kwamen, waren nog getuige geweest van de woordenwisseling. Sharleyne was ondanks haar verbod toch gaan barbecueën bij de ouders van een vriendinnetje. Woedend waren moeder en dochter op elkaar geweest, Sharleyne had zelfs gezegd dat ze Helene haatte.

Afscheidsbriefje

Later die avond was ze zelf in slaap gevallen, verhaalt Helene. Toen ze ’s nachts wakker werd van een tochtstroom, bleek Sharleyne onderaan de flat te liggen. Hoewel Helene niet openlijk spreekt over zelfmoord, noemt ze het briefje op de kamer van haar dochtertje een ‘afscheidsbriefje’.

Kennelijk gaan politie en justitie, ondanks de vele aanwijzingen voor een misdrijf, drie dagen later ook uit van een zelfdoding. Helene komt weer vrij, de zaak wordt geseponeerd. Dat het acht jaar oude meisje zelfmoord pleegde, zegt het OM niet uit te sluiten.

Vader Victor Remouchamps laat het er niet bij zitten. “Een paar weken eerder had ik de jeugdbeschermingsinstanties onder wier hoede mijn dochter viel, al gewaarschuwd. Ik had in mijn mail aangegeven dat ik doodsbang was dat Helene ons kind zou ombrengen.”

Grappig

Victor heeft dan al het nodige met Helene meegemaakt. Ooit was het anders, kijkt hij terug. “We leerden elkaar ergens in 2006 kennen, via een chatbox. Ik vond Helene leuk en erg grappig, in die tijd.”

Sharleyne met haar vader Victor Remouchamps.

Victor bezat op dat moment een eigen woning in Ede, had een goede baan bij Hewlett Packard en een grote vriendenkring. Helene was medewerkster van een incassobureau en woonde in een ruime flat in Hoogeveen, het stadje waar ze was opgegroeid.

“We kregen een relatie waarbij het meteen raak was en ze zwanger raakte”, vervolgt Victor. “Zullen we het kindje laten komen, vroeg ze. Ik wilde Helene absoluut niet alleen laten. Heb alles in Ede opgegeven en ben bij haar gaan wonen.”

Normaal

Bij aanvang van hun relatie verloopt alles nog normaal, herinnert hij zich. “Ze dronk wel bier, maar nog met mate. Gaandeweg gebeurden er zaken waarvan ik versteld stond. Ze spoorde gewoon niet, soms. Als iemand zijn auto in haar ogen te dicht bij haar wagen had geparkeerd, bekraste ze de autolak rustig van voor naar achteren met haar sleutels. Ik was ook verbijsterd toen ze ooit met haar auto een meisje op de fiets had geschept. In plaats van geschrokken uit te stappen en zich om het slachtoffer te bekommeren, schold ze dat meisje verrot. Ik begon langzaamaan een andere kant van Helene te zien.”

Bij de geboorte van Sharleyne leert hij naar eigen zeggen éénmaal een ‘andere Helene’ kennen. Zijn vriendin moet naar het ziekenhuis en is doodsbang voor witte jassen. “Enorm angstig was ze. Het is de enige keer dat Helene haar gevoelens liet zien. Na de geboorte van onze dochter Sharleyne heb ik de navelstreng nog doorgeknipt. Prachtig was het.”

Berfafwaarts

Eenmaal thuis gaat het verder bergafwaarts met hun relatie. “Helene was bij de bevalling ingeknipt en verkeerd gehecht”, vertelt Victor. “Geslachtsgemeenschap was tot een volgend medisch ingrijpen onmogelijk geworden. Ze raakte er zwaar gefrustreerd door. Begon te drinken als een bootwerker en, als de mannengek die ze is, met een ontelbaar aantal kerels te chatten.”

Haar promiscue gedrag neemt volgens haar toenmalige partner aldoor groteskere vormen aan. Victor betrapt zijn vriendin met anderen in bed als hij thuiskomt. Stomdronken is ze dan volgens hem.

“Af en toe, als Sharleyne moest huilen, nam ze dan met zo’n kerel ook onze dochter mee in bed. Het maakte me uiteraard woest dat Sharleyne erbij moest zijn als zij met iemand lag te rollebollen. Ik vond het ziek en niet kunnen. Sharleyne werd immers ouder en begon dingen te zien en te begrijpen.”

Verbreken

Als Helene haar auto total loss rijdt, ontstaat een helse ruzie tussen  het tweetal. Victor besluit de relatie te verbreken maar hij vergeet het gezag over zijn dochter te regelen. Zodoende heeft hij geen poot om op te staan als hij ontdekt hoe het meisje bij haar moeder thuis door een hel gaat.

Vele tientallen alarmerende zorgmeldingen doet de bezorgde vader bij de instanties. Liefst acht organisaties – waaronder het Centrum voor Jeugd en Gezin, de school, de politie en verslavingszorg – doen volgens Sharleynes vader alsof zij zich om de situatie bekommeren. Alarmerende signalen geeft Victor er af. Over verwaarlozing, mogelijk seksueel misbruik en over zijn angst dat het nog verder misloopt met zijn kind. Later zullen inspecties van diverse ministeries dan ook vaststellen dat teveel is gelet op de ouders en te weinig op het kind.

Daar was alle reden toe. Helene laat het Sharleyne volgens Victor zelfs regelmatig moederziel alleen thuis.

Bedplassen

“Wildvreemde mannen moesten dan op haar passen”, vervolgt hij. “Op een gegeven moment begon Sharleyne gedrag te vertonen van een kind dat werd misbruikt. Bedplassen, opmerkingen die niet bij haar leeftijd horen, recalcitrant gedrag. Ze had ook herhaaldelijk blaasontstekingen. Niemand wilde ingrijpen. Ik stond zelfs voor een dichte deur toen ik begon in te zien dat Sharleyne bij haar moeder weleens in groot gevaar kon komen.”

Victor doorziet in juni 2015 onmiddellijk dat er achter de dood van zijn dochtertje een ander verhaal moet schuilgaan dan de zelfmoord waarover het OM spreekt. Als de zaak is geseponeerd, schakelt hij deskundigen in om eigen onderzoek te doen.

Een van hen is oud-rechercheur Dick Gosewehr die met name het eerdere forensische onderzoek naar de zaak grondig onder de loep neemt. In 2016 schreef ik als eerste journalist op basis van Dicks analyse hoeveel fouten politie en justitie in deze zaak maakten. Dat moest kennelijk in de doofpot blijven: het OM probeerde de nabestaanden zelfs het dossier te onthouden door dat het stempel ‘staatsgeheim’ te geven…

Stuitend

“Wat direct opviel, is hoe weinig en slecht onderzoek er naar de dood van dit meisje is gedaan”, kijkt Dick Gosewehr terug. “Stuitend, want het gaat om de dood van een jong kind. In deze zaak zijn er maar drie mogelijkheden: zelfmoord, een ongeval of een misdrijf. Zo simpel is het.”

Oud-rechercheur Dick Gosewehr.

Voor zelfmoord bestaan geen aanwijzingen. Er zijn ook in de literatuur geen gevallen bekend van achtjarigen die de hand aan zichzelf slaan.

Een ongeval is al even onwaarschijnlijk, vindt de voormalige speurder. Welk kind stapt om één uur ’s nachts vrijwillig uit haar bedje om vervolgens over de balustrade van de flat waar ze woont, te klauteren?

Zelfmoord

Haar verwondingen passen niet bij een zelfmoord of ongeval, want het meisje heeft duidelijke wurgsporen in haar hals. Bovendien kon Sharleyne de flatwoning helemaal niet uit. De deur zat ’s nachts op slot en het meisje had de sleutel niet. Ze kon volgens haar vader niet eens bij de bovenste vergrendeling van de deur.

Omdat het raam in haar slaapkamer is geopend, is door de politie gekeken of Sharleyne zo op de galerij had kunnen komen. Dick: “Er hadden dan greepsporen op het kozijn moeten zitten. Die zijn niet aangetroffen.”

Ook de vensterbank werd bemonsterd door de technische recherche. Het resultaat: alleen afdrukken van kattenpootjes. Verder keken de technisch rechercheurs of het stapeltje speelgoed onder het raam als opstapje kon hebben gediend. Opnieuw een blanco uitslag: nergens zijn afdrukken van kindervoetjes gevonden.

Ander

Voor Dick Gosewehr tekent zich een heel ander scenario af. “Bekend is dat Sharleyne eerder ruzie had met Helene. Waarschijnlijk heeft haar moeder later op de avond Sharleyne’s ‘haatbriefje’ gevonden en is zij toen in woede ontstoken. Ze heeft vermoedelijk eerst gepoogd haar kind te wurgen en het vervolgens over de balustrade gegooid.”

Een ‘technische vondst’ op de reling van de flat spreekt boekdelen. Op de balustrade prijkten de afdrukken van twee armen, zo’n veertig centimeter van elkaar verwijderd.

Ook het intermezzo gedurende Helene’s wandeling van tien hoog naar beneden – de tussenstop bij haar vriend Gert op de tweede etage – diende vrijwel zeker een bepaald doel.

Mobieltje

Uit het politieonderzoek blijkt namelijk dat Gert de gsm van Sharleyne aan een vriendin in Zeist heeft doorverkocht. “Kennelijk stonden er dingen op de telefoon die de politie niet mocht zien”, concludeert Dick. “Het mobieltje is waarschijnlijk al op de avond van de kindermoord door Helene bij Gert gedumpt.”

Met Dick’s analyse heeft de advocaat van Sharleyne munitie in handen om met een zogeheten artikel 12-procedure bij het gerechtshof in Leeuwarden om heropening van het onderzoek te vragen. Dat lukt. Op donderdag 23 maart 2017 geeft het hof het OM opdracht dat het onderzoek naar de vermoedelijke kindermoord over moet.

Op 18 oktober van datzelfde jaar, ruim twee jaar na de dood van Sharleyne, wordt Helene opnieuw in de boeien geslagen. Het OM is na het nieuwe onderzoek vastbesloten haar alsnog strafrechtelijk te gaan vervolgen.

Klap

Van de verklaringen van Helene dat ze rustig lag te slapen, terwijl haar kind zelf over de balustrade moet zijn gestapt, blijft weinig overeind. Een buurman blijkt kort na Sharleynes dood bij de politie te hebben verklaard dat hij Helene en haar kind die nacht met elkaar hoorde praten en even later een klap hoorde “alsof iemand een vuilniszak over de balustrade gooide.”

Helene spreekt zichzelf ook regelmatig tegen. Een jaar eerder, op 11 juni 2016, geeft ze een interview aan Trouw. Daarin rept ze met geen woord over de ruzie met Sharleyne. De dag was zelfs heel normaal verlopen, volgens Helene. Over de laatste uren van haar kind wil ze, “op aanraden van mijn advocaat”, niets kwijt. Als haar wordt gevraagd of Sharleyne zelf over de flatreling kan zijn geklauterd, antwoordt ze: “Dat kan ik me niet voorstellen.”

Op 13 juni 2018 tijdens de eerste zittingsdag voor de rechtbank in Assen houdt Helene vol dat ze geen idee heeft wat er met Sharleyne is gebeurd.

Cruciaal

Vijf dagen later eist het Openbaar Ministerie tien jaar gevangenisstraf tegen haar. Volgens het OM is cruciaal dat de getuige die boven het gezin woonde, moeder en dochter hoorde praten en kort daarna de klap waarnam.

De officier van justitie noemt Helene’s verklaringen verder volstrekt ongeloofwaardig en benadrukt haar alcoholverslaving die Sharleyne het leven moet hebben gekost. “Het is vreselijk wat de verdachte heeft gedaan. Wat is er in haar hoofd omgegaan?”

Tot verbijstering van velen spreekt de rechtbank de Hoogeveens vrouw op 9 juli 2018 vrij. Het OM kan niet aantonen dat de kroongetuige destijds daadwerkelijk een verklaring aflegde, nu de politie die getuigenis “niet meer kan vinden.”

Twijfel

Ook het feit dat een forensisch arts bij het NFI lijnrecht tegen een Belgische forensische expert en haar eigen collega, een forensisch patholoog bij het NFI, ingaat en beweert dat de wurgsporen in Sharleyne’s hals door de val van de flat kunnen zijn ontstaan, speelt het Openbaar Ministerie parten. Er is teveel twijfel, vindt de Assense rechtbank.

Helene J. loopt die dag als grote triomfator de gevangenis uit. Het Openbaar Ministerie tekent onmiddellijk hoger beroep aan.

Het gerechtshof in Leeuwarden heeft de komende dagen uitgetrokken voor de behandeling van dat hoger beroep.

Getuigen

De advocaat van vader Victor Remouchamps, Sébas Diekstra, schreef de afgelopen dagen een analyse over de zaak op zijn website. De raadsman benadrukt hoe belangrijk de verklaringen van de getuigen zijn. Bovendien weegt het volgens Sébas Diekstra zwaar dat Helene J. haar kiezen op elkaar hield. Terugkijkend op de eerdere rechtszaak schrijft hij onder meer:

Advocaat Sébas Diekstra.

‘De officier van justitie heeft bepleit, aldus het rechtbankvonnis, om het (al dan niet volledige) zwijgen van de moeder bij de bewijsoverwegingen te betrekken. Na het kort weergeven van het juridisch kader waarbinnen zo’n bewijsredenering geldig is verwerpt de rechtbank deze stelling. Immers, zo geeft de rechtbank aan, er is onvoldoende wettig bewijs om langs deze weg het (gedeeltelijke) stilzwijgen van verdachte te laten bijdragen tot bewijs.’

Slaat

Hier slaat de rechtbank de plank volledig mis, vervolgt de advocaat. ‘Er is wel degelijk voldoende wettig bewijs. En dat bewijs schreeuwt om een verklaring van de kant van de moeder van Sharleyne. Wat heeft zich afgespeeld in haar woning kort vóór de val? Wat deed zij op de galerij, zoals gezien door de onderburen? Wat heeft er zich kort voor Sharleyne haar dood afgespeeld in de woning zoals gehoord door de bovenbuurman? Achterwege blijven van een verklaring met beroep op het zwijgrecht heeft in gelijksoortige gevallen rechters er niet van weerhouden tot een bewezenverklaring te komen.’

‘De rechtbank had tot een bewezenverklaring kunnen komen. De tenlastelegging heeft de rechter mogelijk gedwongen tot het onmogelijke, namelijk een antwoord geven op de vraag of de bij Sharleyne waargenomen letsels vóór of dóór haar val van de tiende verdieping zijn ontstaan. Het voor doodslag vereiste opzet kan worden bewezen door het enkele veroorzaken van die val, niemand overleeft zo’n gebeurtenis. Geen enkele patholoog anatoom of bewegingswetenschapper zal het daarmee oneens zijn.’

De moeder van Sharleyne mocht zich volgens Sébas Diekstra van de rechtbank verschuilen achter haar zwijgrecht. ‘Dit terwijl drie getuigen haar als enige op het plaats delict plaatsen. Voor, tijdens en na het feit. Al met al een volstrekt onbevredigende afloop van een dramatische avond in Hoogeveen, inmiddels meer dan vijf jaar geleden. Het woord is nu aan het hof om recht te doen aan de zaak en recht te doen aan het leven van Sharleyne.’

Naar mijn idee is er in deze verschrikkelijke zaak maar één vonnis mogelijk…

Steun de website Femke Fataal

Vond je dit een goed artikel? Laat dan je waardering blijken met een kleine bijdrage. Je kunt me ook met een vaste, maandelijkse bijdrage steunen. Dan kan ik onderzoek doen en schrijven en kun jij mijn verhalen blijven lezen. Dankjewel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.