Vriendinnen vermoorde amazone Larissa Dumont in spanning

1997
De Tweede Kamer vroeg speciale aandacht voor de zaak-Larissa Dumont. Maar minister Grapperhaus lichtte de Kamer deze week zelfs onvolledig in.

Voor Veronique en Jolanda, vroegere boezemvriendinnen van de omgebrachte wedstrijdamazone Larissa Dumont (25) uit Nieuwveen, zijn dit onrustige dagen.

De twee vrouwen kijken reikhalzend uit naar de reactie van minister Grapperhaus van Justitie en Veiligheid. “We hopen oprecht dat het politieonderzoek naar Larissa’s dood wordt heropend en dan wél goed en grondig wordt gedaan”, zeggen Jolanda en Veronique.

Een meerderheid van de Tweede Kamer vroeg de bewindsman medio vorige maand om opheldering over de zaak-Larissa. Dit naar aanleiding van het boek Moordsporen, op zoek naar de waarheid achter cold cases dat ik samen met oud-rechercheur Dick Gosewehr schreef. Het boek is drie weken geleden door Just Publishers uitgebracht.

Misdrijven

In ons onderzoek naar Larissa’s dood hebben wij de afgelopen maanden met een achttal forensisch experts vastgesteld dat de Nieuwveense paardenvrouw in het verleden is omgebracht en niet is verongelukt zoals het OM beweert. Ook de zes andere cold cases die we in Moordsporen beschrijven, berusten op misdrijven.

De Tweede Kamer wil van Grapperhaus weten hoe het kan dat er in al deze zaken ontoereikend of geen onderzoek kwam door politie, OM en/of NFI. ‘Dat komt de waarheidsvinding en rouwverwerking bij nabestaanden niet ten goede’, aldus de Kamerleden.

Larissa Dumont werd op 27 mei 1997 dood en met extreme verwondingen aangetroffen in haar buitenmanege. Een forensische sectie op haar stoffelijk overschot bleef uit. De dienstdoende officier van justitie gaf daarvoor geen toestemming. De politie sloot het dossier al een dag later als ‘een overlijden door paardenbeten’.

Toen een technisch rechercheur tien jaar later bij toeval op de foto’s van het lichaam stuitte en constateerde dat Larissa’s hals moet zijn doorgesneden, vroeg de politieman het NFI om een revisie. Maar het NFI had geen boodschap aan deze rechercheur. Ook het staatslab zette de zaak weg als ‘dodelijke paardenbeten’.

Spijker

In 2014 kreeg ik de politiefoto’s van het lichaam en de crime scene in handen. Met oud-rechercheur Dick Gosewehr verrichtte ik in die tijd een eerste onderzoek waarover ik destijds berichtte in De Telegraaf.

Kort erna werd ik benaderd door het coldcaseteam van de politie Den Haag dat het onderzoek zei te gaan heropenen. Eind 2016 maakte het OM bekend dat Larissa niet was gestorven als gevolg van paardenbeten. Het NFI was toen, negentien jaar na dato, opeens tot de slotsom gekomen dat de jonge vrouw na een val van haar paard langs ‘een spijker’ werd gesleurd.

In Moordsporen vegen acht, door mij geraadpleegde experts – twee forensisch pathologen, twee oud-medewerkers van de Amerikaanse FBI, een forensisch arts, een hoogleraar vaatchirurgie en twee oud-rechercheurs – de vloer aan met die conclusie.

Alle deskundigen zeggen ervan overtuigd te zijn dat Larissa Dumont met een mes is aangevallen. Blijkens diepe snijwonden in haar hand, probeerde de vrouw zich te verdedigen. Na een vermoedelijke wurgpoging heeft de dader haar volgens de acht experts de hals afgesneden. In haar hals had Larissa een diepe, kaarsrechte en horizontale snijwond.

Nooit

Bovendien leggen diverse getuigen in ons boek alarmerende verklaringen af. Zij zijn echter nooit door het coldcaseteam Den Haag gehoord.

Veronique en Jolanda waren jarenlang bevriend met Larissa Dumont. Net als de Nieuwveense deden zij destijds aan westernrijden. De drie vrouwen kwamen elkaar voortdurend tegen op wedstrijden en bij demonstraties. Jolanda en Larissa spraken elkaar wekelijks. Ook Veronique had een zeer hecht contact met haar vriendin. Larissa en zij kenden elkaar al vanaf hun tienerjaren.

In Moordsporen vertelt Jolanda onder meer dat zij en haar man een week voor Larissa stierf, nog bij de paardenranch in Nieuwveen langsgingen. Larissa liet Jolanda en haar echtgenoot toen de schade zien die een felle zolderbrand ruim een maand eerder in haar woning had aangericht. Jolanda zegt dat Larissa er ernstig rekening mee hield dat die brand was aangestoken.

Bedreigd

Een paar dagen later had Jolanda haar vriendin, pal voor haar dood, nog aan de telefoon. Larissa deed toen meer onrustbarende uitspraken die in Moordsporen worden toegelicht. Ook Veronique onthult in het boek verontrustende zaken van haar vriendin te hebben gehoord. “De brand in haar huis maakte dat zij zich erg bedreigd voelde”, zegt deze getuige onder meer.

Beide vrouwen hebben de plotseling dood van hun vriendin nooit vertrouwd.

Jolanda zou in 2014 door het coldcaseteam Den Haag worden gehoord. Dat gebeurde echter niet. Ze werd tot haar verbijstering afgebeld door een rechercheur die haar vertelde geen toestemming van zijn meerderen te hebben gekregen om haar verklaring op te nemen.

Veronique legde vijf jaar geleden een belangrijke getuigenis af bij de politie in haar woonplaats. Daarin benadrukte zij grote twijfels te hebben bij de eerdere brand in Larissa’s huis. “De agenten die me toen verhoorden zeiden mijn verklaring te zullen doorsturen naar het Haagse coldcaseteam. Maar ik heb bizar genoeg niets van dat politieteam vernomen.”

Steun de website Femke Fataal

Vond je dit een goed artikel? Laat dan je waardering blijken met een kleine bijdrage. Je kunt me ook met een vaste, maandelijkse bijdrage steunen. Dan kan ik onderzoek doen en schrijven en kun jij mijn verhalen blijven lezen. Dankjewel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.