Advocaat zijn heeft grote impact op je persoonlijke leven

3350
Strafrechtadvocaat Daniëlle Troost

Stel je de volgende situatie voor. Het is vrijdagavond. Je zit in de auto voor het politiebureau in Capelle aan den IJssel. Naast je zit je vriend een potje te chagrijnen. Hoe ben je hier nu weer beland?

Je vriend en jij lagen toch al zwaar achter op schema. Je had immers eerder een bespreking met een cliënt die onwijs was uitgelopen.

Toen je eindelijk thuis aankwam, excuses stamelend, stonden de tassen al gepakt in de gang. Je partner duwde je een belegd broodje in de hand, snel pakte jij nog wat laatste spullen in.

Met je hoofd was je nog niet bij het jaarlijkse weekendje weg met jullie vriendengroep. Alle zaken die de uren ervoor waren voorbijgekomen en alle dingen die daarin moeten gebeuren, echoden nog in je hoofd.

Los

Toen je eindelijk met je vriend in de auto stapte en wegreed, probeerde je dat allemaal los te laten.

Totdat… je uitgerekend op dat moment die voorkeursmelding binnenkrijgt. Een vaste cliënt die is aangehouden en die jou als zijn advocaat wil.

Je wilt hem niet laten zitten. Dus sta je een half uur later bij het politiebureau. Je belooft je vriend dat het echt niet lang zal duren. Je cliënt wordt immers alleen verdacht van een eenvoudig feit. Bovendien is hij al bekend met de gangbare procedures.

Eenmaal binnen wordt je meteen duidelijk dat de recherche de zaak snel wil afdoen en meteen begint met het verhoren van je cliënt. Daar kun je dan net zo goed even bij blijven, bedenk je je. Niet wetende dat je daardoor pas anderhalf uur en drie vieze automatenkoffies later, weer buiten staat.

Uitgestreken

Je vriend heeft Facebook dan al van voor naar achter en van achter naar voor gelezen. “Is het nu dan écht weekend?”, vraagt hij met een uitgestreken gezicht als je weer in de auto stapt.

Dit is een van de vele situaties waarin ik het werk als strafrechtadvocaat stiekem vervloek.

In mijn vorige column op Femke Fataal vertelde ik je hoe ik in de wereld van de strafrechtadvocatuur ben terechtgekomen. Hoewel ik na afloop van een stage vol goede moed en met overtuiging zelf ook advocaat werd, betekende dat allerminst dat mijn nieuwe leven als raadsvrouw me gelijk als een handschoen paste.

Vooropgesteld: het is een prachtig vak. Maar het is ook een beroep dat grote impact heeft op alle vlakken van je persoonlijke leven. Zoiets is wennen, niet alleen voor jezelf maar ook voor je familieleden en vrienden.

Zo maakte ik gedurende mijn eerste jaar als advocaat alleen het dessert mee van het etentje voor mijn oma’s verjaardag.

Black Friday

Hoe dat kwam? Er móest die dag een brief op de post naar de rechtbank. Toen de tekst klaar was en ik de brief in het centrum van Rotterdam wilde posten, bleken alle postbussen onbereikbaar door de drukte rond Black Friday.

Dik een uur stond ik in de file om het uiteindelijk op te geven en toch naar het restaurant te rijden.

Ik voelde me op twee fronten schuldig. Aan de ene kant waren daar mijn familieleden – aan wie ik veel waarde hecht, maar die niet snapten waarom ik niet gewoon op tijd kon komen. Aan de andere kant was er mijn cliënt en de vraag hoe die brief nu toch op tijd bij de rechtbank kon arriveren.

Uiteindelijk heb ik de brief tijdens het etentje overhandigd aan mijn neef die in de buurt van de rechtbank werkt en die ‘m de volgende ochtend keurig op tijd bij de balie heeft afgegeven.

Je wordt in ieder geval wel creatief van al die uitdagingen!

Gewend

Hoewel zulke situaties zich nog steeds voordoen, ben ik net als mijn omgeving gewend geraakt aan de onvoorspelbaarheid van mijn werk.

Iedereen weet dat ik mijn best doe om overal – op tijd – bij te zijn. De mensen in mijn nabijheid snappen echter ook dat dit soms niet haalbaar is.

Tegenover mijn cliënten ben ik tegenwoordig ook duidelijk: in het weekend ben ik alleen bereikbaar in geval van noodsituaties. Als een cliënt op zaterdag of zondag appt met vragen die geen spoed hebben, stuur ik standaard een bericht terug dat ik pas maandag met antwoorden kom.

In het begin was ik bang dat mijn cliënten dat niet zouden pikken. Maar al snel bleek dat zij echt wel begrijpen dat ook advocaten een leven naast hun werk hebben en dat ook willen houden.

Ik zou niet willen zeggen dat ik de balans nu helemaal heb gevonden, maar er is in ieder geval meer evenwicht dan in het begin.

Daniëlles eerste column lees je hier

Steun de website Femke Fataal

Vond je dit een goed artikel? Laat dan je waardering blijken met een kleine bijdrage. Je kunt me ook met een vaste, maandelijkse bijdrage steunen. Dan kan ik onderzoek doen en schrijven en kun jij mijn verhalen blijven lezen. Dankjewel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.