Wéér een politieblunder in moordonderzoek meisje van Teteringen

1415
Het meisje van Teteringen kreeg een naamloze, laatste rustplaats in het Brabantse dorpje. Nog steeds zetten bewoners kaarsjes en bloemetjes bij het graf. Foto: Jolande van der Graaf

Expert-advies over leeftijd slachtoffer volledig in de wind geslagen

Het politieonderzoek naar de moord op het in 1990 aangetroffen en nog altijd onbekende meisje van Teteringen, is jarenlang verkeerd ingezet omdat de recherche om onbegrijpelijke redenen uitging van een slachtoffer van volwassen leeftijd.

Dat blijkt uit onderzoek dat oud-Telegraafcollega Theo Jongedijk en ik sinds enige tijd naar deze gruwelijke cold case verrichten.

De vraag waarom de recherche deze zaak ondanks tegengesteld deskundigenoordeel niet als een moord op een kind maar op een volwassen vrouw behandelde, blijft onbeantwoord. De politie weigert al maanden om op onze vragen over dit onopgeloste misdrijf in te gaan, ongetwijfeld omdat blunders zoals deze onder het tapijt moeten blijven. Eerder onthulden we al op deze website dat de politie onterecht een Marokkaanse familie van de moord heeft beschuldigd. Dat leidde tot grote trauma’s binnen het gezin.

Geklungeld

Nu blijkt dat niet alleen is geklungeld met de oorsprong van het meisje – de politie beweerde jarenlang dat ze uit Marokko moest komen – maar ook met haar leeftijd. Cruciale zaken zijn daardoor niet onderzocht.

 “Je kunt je nu ook afvragen of er überhaupt wel is gekeken naar meldingen van vermiste kinderen in binnen- en buitenland”, reageert oud-rechercheur Dick Gosewehr. “Ook andere, belangrijke richtingen die nagelopen hadden moeten worden, kunnen zijn blijven liggen. Met desastreuze gevolgen voor het onderzoek. Het is duidelijk dat de recherche zich – zoals zo vaak gebeurt – niet heeft laten leiden door de vraag wat er was gebeurd, maar door een eigen idee.”

In de zaak van het meisje van Teteringen is dat des te onbegrijpelijker, omdat het onderzoeksteam in 1990 diverse deskundigen had ingeschakeld om te bepalen hoe oud het kind was.

Bloemen

Het toenmalige weekblad Aktueel berichtte daar een jaar later over in het artikel ‘Bloemen voor een naamloos meisje’. Rechercheur Menno Wachter vertelde destijds in het magazine uiterst openhartig dat patholoog anatoom Janssen van het toenmalige Gerechtelijk Laboratorium in Rijswijk het er op hield ‘dat het slachtoffer tussen de 15 en 25 jaar oud moet zijn geweest toen zij stierf’. Verder was een kaakchirurg geraadpleegd die na bestudering van het gebit van het slachtoffer had vastgesteld dat het ‘om een meisje niet ouder dan 17 jaar’ ging.

Een foto van het stoffelijk overschot van het meisje van Teteringen. Het slachtoffer werd doodgehongerd en gemarteld met brandende sigaretten.

Door die expertise te negeren, verzuimde het onderzoeksteam in elk geval om het toenmalige kindertehuis Jeugddorp Maria Rabboni onder de loep te nemen. Dat is nota bene op steenworp afstand gesitueerd van de plek aan de Galgestraat langs het bos Cadettenkamp waar het doodgemartelde en uitgehongerde lichaam van het meisje op eerste kerstdag 1990 werd gevonden.

Navraag

Het opvanghuis – dat nog steeds bestaat, maar allang in andere handen is – ving ook in die tijd al kinderen en jongeren in de leeftijd van twee tot achttien jaar op. Navraag leert dat Jeugddorp Maria Rabboni destijds geen enkele rechercheur op bezoek kreeg die vragen kwam stellen over het nagenoeg om de hoek gevonden moordslachtoffer.

Kindertehuizen waren en zijn nu nog gesloten bastions. De pupillen die er verblijven, wonen er vanwege privacygevoelige omstandigheden. Zelfs het verkrijgen van een bevestiging of een bepaald kind gedurende een bepaalde periode woonachtig was in een tehuis, wordt behandeld alsof het een staatsgeheim betreft.

Aangewezen op openbare bronnen, zoals sociale media en wél toegankelijke archieven, vonden we ontboezemingen van vroegere pupillen en mediaberichten over een incident dat drie jaar voor de moord de aandacht trok.

Commotie

In 1987 was er commotie om een Turks meisje dat destijds in Maria Rabboni verbleef. Het ging om een 13-jarige die uit het tehuis was weggelopen. De instelling zou het kind tegen haar uitdrukkelijke wil hebben verplicht om contact te hebben met de ouders. De ouders zouden het meisje naar Turkije hebben willen terugsturen. Medeleerlingen en onderwijzers vreesden dat zij daar zou worden uitgehuwelijkt en protesteerden tegen de aanpak.

Een kop in een landelijk ochtendblad over dat incident luidde ‘Turks meisje smeekt om hulp’. Voor de ingang van het kindertehuis kwam het volgens media tot een demonstratie van leeftijdsgenootjes als steunbetuiging aan het weglopertje. In het anders volstrekt nieuwsluwe Teteringen moet dat een bijzondere gebeurtenis geweest zijn.

Het meisje dook uiteindelijk elders in Brabant onder bij een jong echtpaar dat door de politie werd getraceerd en aangehouden. Hoe deze zaak uiteindelijk is afgelopen, is onduidelijk.

Afrikaanse

Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is vast te stellen dat het 13-jarige Turkse weglopertje níet het meisje van Teteringen is. De omgebrachte tiener lijkt niet op een afgedrukte foto van de Turkse en heeft bovendien overduidelijk Afrikaanse trekken. Maar de zaak van het Turkse meisje geeft aan dat er voor de politie wel redenen waren om ook Jeugddorp Maria Rabboni in het onderzoek te betrekken. Navraag onder een tiental, door ons opgespoorde oud-werknemers leert dat dat niet is gebeurd. Opmerkelijk is dat geen van hen zich nog iets herinnert van het voorval in 1987.

Onze verzoeken om in de bewaard gebleven archieven van Maria Rabboni naspeuringen te mogen doen, zijn niet gehonoreerd. Het blijft dus onduidelijk of er vaker pupillen wegliepen, ineens waren overgeplaatst, dan wel bleken te zijn verhuisd, of om een andere reden van de ene op de andere dag niet meer deel uitmaakten van het bestand.

Verschillende

In Maria Rabboni werden kinderen van verschillende sociale komaf en herkomst opgevangen en begeleid op hun levensloop. Sommige oud-pupillen geven op internet aan het tehuis in het verleden bepaald niet als een veilige omgeving te hebben ervaren.

Volgens sommige oud-pupillen was het leven in het Teteringse opvanghuis in het verleden moeilijk. Afbeelding ter illustratie. Image by Ulrike Mai from Pixabay

‘Je doet alsof het een hotel was’, schreef een van hen op een internetplatform. Een ander kan zich daar totaal niet in vinden. ‘Wij werden ingezet voor allerlei karweitjes, van aardappelen schillen tot de vloer boenen.’ Er valt tevens te lezen in een ingezonden mening uit 2019 dat iemand ‘redelijk recent’ aangifte heeft gedaan, ‘nog vanwege in het verleden opgelopen trauma’s’.

Jeugddorp Maria Rabboni verwisselde de afgelopen decennia – meestal na financiële problemen – een aantal keren van eigenaar. De jeugdopvang heet sinds kort Sterk Huis. De barakken van vroeger waarover oud-pupillen klagen, hebben inmiddels plaatsgemaakt voor moderne, architectonisch aantrekkelijk vormgegeven gebouwen.

Vraagtekens

Nu we weten dat het kindertehuis niet in de naspeuringen door de politie is betrokken, kunnen we ook vraagtekens zetten bij het onderzoek dat de recherche uitvoerde in prostitutiekringen; bekende bordelen in Nederlandse en Belgische steden. Daarbij werd immers uitgegaan van een volwassen vrouw die volgens het toenmalige onderzoeksteam uit Marokko moest komen.

Er zal geen onderzoek zijn verricht in kringen van mensensmokkelaars die grote aantallen minderjarige meisjes uit Nigeria en andere Afrikaanse landen naar ons smokkelden, praktijken die ook in 1990 al volop aan de gang waren. De slachtoffers waren vogelvrij en verdwenen in het illegale prostitutiecircuit waar in het verleden tal van moorden zijn gepleegd.

Links het meisje van Teteringen. Rechts het meisje dat bij Frankfurt werd gevonden.

Bovendien wordt nu tevens duidelijk waarom de zaak van het meisje van Teteringen elf jaar later niet is vergeleken met een in juli 2001 gepleegde tienermoord in het Duitse Frankfurt die opvallende overeenkomsten kent. Of dat na 2006 – na opgraving van het meisje van Teteringen en het bijstellen van haar leeftijd – wel is gebeurd, is onduidelijk.

Ik kwam deze onopgeloste moord op een circa dertienjarig, eveneens onbekend gebleven meisje destijds op internet tegen toen ik over de Teteringse cold case schreef in De Telegraaf. Omdat de zaken op elkaar lijken, vroeg ik de politie in Frankfurt in 2006 of de zaken alsnog naast elkaar gelegd zouden worden. Of dat ook is gebeurd, is niet duidelijk. De Duitse politie bevestigde gisteren dat ook de Frankfurtse cold case nog altijd onopgelost is, maar wil er niets over kwijt. De Brabantse politie liet maar helemaal niets meer van zich horen.

*Maak jij je wel druk over de Teteringse meisjesmoord of andere cold cases en heb je tips? Stuur een mailtje naar contact@femkefataal.nl

Steun de website Femke Fataal

Vond je dit een goed artikel? Laat dan je waardering blijken met een kleine bijdrage. Je kunt me ook met een vaste, maandelijkse bijdrage steunen. Dan kan ik onderzoek doen en schrijven en kun jij mijn verhalen blijven lezen. Dankjewel!

1 REACTIE

  1. Politie en justitie weigeren in ieder zaak waarbij het om jonge slachtoffers gaat te denken aan netwerken die dit soort misdaden vaker pleegden. Maar de geschiedenis van de laatste 20 jaar laat ons toch in d emedia zien dat er steeds vaker internationale netwerken van kinderporno en misbruik worden opgerold. Deze netwerken zijn misschien snel geegroeid door contacten die via het internet zijn ontstaan en onderhouden maar als je de tijdlijn van zulke netwerken eens in een groot schema uittekend dan zul je zien dat een groot aantal van die mensen al voor het internet tijdperk internationale contacten had. Het enige wat we lezen na het oprollen van zulkte netwerken is dat er een aantal personen zijn opgepakt met steeds weer dezelfde beroepsgroepen die met naam worden genoemd maar voor de rest krijg je nooit te lezen hoe groot het netwerk precies was en welke verbindingen er bestonden. Bij zulkte grote groepen die internationaal materiaal hebben uitgewisseld moet toch meer informatie te halen zijn dan nu telkens naar buiten komt. Laten we beginnen met een lijst van voertuigen van al die leden . Reisbewegingen , bezit en ligging van vastgoed etc. Dit soort info zal nu bij een select groepje blijven maar juist door dit met een grote groep vrijwilligers te delen als klankbord kun je ineens sneller belangrijke informatie opduiken waar een rechercheur door een tunnelvisie of tijdgebrek niet aan toe komt. Ons brein is er immers op gericht informatie zo snel mogelijk te vergelijken met eerdere ervaringen en daarbij trekken we conclusies die achteraf vaak niet helemaal kloppen met de werkelijkheid.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.