De Groningse Ineke Fleurke (29) raakte in het verleden onder zeer verdachte omstandigheden vermist. Net als bij de verdwijning van Jolanda Meijer is er in dit dossier een spoor naar een criminele, Iraanse asielzoeker dat nooit door de politie werd onderzocht.

Wat is er aan de hand bij de Groningse opsporingsdiensten dat deze Iraanse vrouwenhaters kennelijk niet mogen worden opgespoord? Een reconstructie.

‘Ineke was geen prostituee’

Ineke Fleurke wordt vaak in één adem genoemd met verdwenen en omgebrachte Groningse tippelaarsters. Maar Ineke was allerminst een prostituee.

“Ze was weliswaar verslaafd maar leidde ondanks al haar ellende een zo geregeld mogelijk leven”, vertelt Inekes moeder Corrie, als ik haar jaren terug interview voor De Telegraaf. “Mijn dochter heeft haar lichaam nooit in ruil voor drugs of geld aangeboden.”

Net als Jolanda Meijer lijkt Ineke van de aardbodem te zijn weggevaagd. Verdwenen en nooit meer teruggevonden. En net als in de zaak van Jolanda is er ook in dit dossier een spoor naar een gewelddadige, Iraanse crimineel. Een spoor dat volgens toenmalige coldcaserechercheurs in Groningen niet is nagetrokken terwijl dat wel had moeten gebeuren.

Zonnig

Lang voordat ze in problemen raakte, was Ineke volgens haar moeder een zonnig en onbekommerd meisje. Terugkijkend op Inekes jeugdjaren: “Gemoedelijk, lief en ook vrolijk. Ze was bovendien een heel makkelijk kind.”

Op de lagere school doet de kleine Ineke het goed. Ze is populair bij haar klasgenootjes en heeft drommen vriendinnetjes om zich heen. Maar op de havo lukt het haar niet om mee te komen. Op latere leeftijd weet Ineke alsnog door het behalen van certificaten haar diploma te halen. Maar haar lot lijkt te zijn bezegeld als Ineke verslaafd raakt aan drugs. Ze komt daar niet meer vanaf.

Aanvankelijk weet de Groningse haar verslaving lang verborgen te houden door alleen te gebruiken als haar familie er niet is. Rond haar 21^e slaat Ineke haar vleugels uit. Ze woont eerst een tijdje samen met een student. Ineke doet dan het huishouden, terwijl haar vriend zich bezighoudt met zijn studie. Een relatie die uiteindelijk geen stand houdt.

Afglijden

Haar ouders zien hun dochter steeds verder afglijden als Ineke ook naar harddrugs grijpt. Corrie Fleurke: “Afschuwelijk om dat mee te maken. We hebben er onvoorstelbaar veel verdriet om gehad. Ooit belde de politie om te melden dat Ineke van straat was geplukt omdat ze iets verkeerds had gebruikt. Ze was volledig in de war en had allerlei zware afkickverschijnselen. Ineke heeft toen weer een tijdje bij ons thuis gewoond.”

Uiteindelijk vertrekt de jonge vrouw naar Groningen-stad. En daar gaat zij haar ondergang tegemoet als ze de Iraanse crimineel S. tegen het lijf loopt en een relatie met hem krijgt.

Doden

Corrie had niets met S. op. “Hij kwam weleens bij ons langs. Ik kreeg altijd de rillingen van die man. Ooit maakte hij de opmerking in zijn thuisland iets te hebben gemaakt van riet waarmee hij iemand kon doden. Heel eng. In zijn gezelschap voelde ik me bepaald niet op mijn gemak.”

Op dinsdag 4 oktober 1994 belt Ineke nog met haar ouders. “Ze zei dat haar wasmachine kapot was”, vervolgt haar moeder. “Ik antwoordde dat we nog op pad moesten en even zouden langsrijden om haar was op te halen.”

De schrik slaat Inekes ouders om het hart als zij de woning van hun dochter aan de Populierenlaan binnenstappen. Niet eerder hebben zij hun dochter in zo’n vreselijk staat gezien.

Blauw geslagen

Ineke zit aan tafel. Ze is volledig van de kaart en rookt de ene na de andere sigaret. In een poging haar beide blauw geslagen ogen te verbergen, draagt ze een zonnebril.

Ineke is niet erg spraakzaam. Corrie: “Ze vertelde alleen dat S. haar had geslagen. Ontzettend verdrietig was ze. Ze sloeg huilend haar armen om me heen en zei dat ze heel erg eenzaam was. We vroegen haar om met ons mee te gaan, op voorwaarde dat zij zich zou laten behandelen. Dat wilde Ineke niet.”

Het ouderpaar constateert dat er sprake moet zijn geweest van excessief geweld. Ineke is gewond, haar bril is kapot, alle ramen van het huis zijn ingegooid en ook in huis is de boel kort en klein geslagen.

Bloed

Later horen de ouders van een getuige dat er bloed aan de deurpost van Inekes flat kleefde.

“Het werd ons verder duidelijk dat veel spulletjes van Ineke waren verdwenen. Haar kamer was veel kaler en leger dan anders. Er ontbrak van alles.”

Het is de laatste keer dat Corrie en haar man hun dochter zien. Vanaf die oktoberdag in 1994 laat Ineke niets meer van zich horen. Omdat dat weleens vaker gebeurde, slaat de familie niet onmiddellijk alarm. Maar Ineke blijft weg waarop onrust omslaat in angst. “We vernamen helemaal niets meer van haar en dat klopte gewoonweg niet.”

Niemand

Niemand weet waar hun dochter is gebleven. Uiteindelijk stappen de ouders naar de politie. Ze vertellen er wat ze weten: dat hun dochter ernstig is mishandeld door haar Iraanse vriend, dat er veel schade was in haar woning en dat Ineke daarna niet meer is gezien.

De politie onderneemt ondanks al die verdachte omstandigheden niets. Jaren later stappen de ouders opnieuw naar het politiebureau. Tot hun verbijstering horen Corrie en haar man dat er zelfs geen aangifte van de vermissing op papier is gezet. Iemand zou de politie hebben gebeld dat Ineke weer terecht was, een verhaal dat niet door de politie werd gecheckt.

Opnieuw benadrukken de ouders hoe alarmerend de situatie rond Inekes vermissing is. En wéér blijft het daarna stil.

Informatie

In 2001, wanneer toenmalig rechercheur Dick Gosewehr en politiepsycholoog Harrie Timmerman werkzaam zijn bij het coldcaseteam van de Groningse politie, komt er plotseling informatie over Ineke bij hen binnen.

De gegevens zijn afkomstig van kennissen van Inekes ouders. Zij verbazen zich erover dat er nooit een politieonderzoek naar de verdwijning kwam, terwijl de zaak van Jolanda Meijer wel regelmatig in de belangstelling staat.

Niemand bij het coldcaseteam blijkt ooit van Ineke Fleurke te hebben gehoord. Dick Gosewehr: “We ontdekten dat haar verdwijning niet in het systeem was gemeld. Er was geen dossier te vinden. Er stond zelfs helemaal niets over de zaak op papier. Dat is gezien de achtergronden in deze zaak ronduit verbijsterend.”

Getuigen

Dick gaat vervolgens met de zaak aan de slag. Met een collega hoort hij in die tijd een aantal getuigen: de ouders en enkele kennissen van Ineke.

“Alle vingers wezen naar S. Deze Iraniër bleek in dezelfde tijd naar Groningen te zijn gekomen als Z., de Iraniër wiens naam wordt genoemd in het dossier-Jolanda Meijer. Beiden kenden elkaar, waren bevriend en bleken in 1994 betrokken te zijn geweest bij een steekpartij in Groningen. Daarbij waren een dode en zwaargewonde gevallen.”

Over S. is bovendien meer in de politiesystemen terug te vinden. Opnieuw heeft dat te maken met geweld tegen een vrouw.

Ontvoerd

“De Iraniër bleek eerder een jonge studente te hebben ontvoerd”, vervolgt Dick. “Deze vrouw stond bij een van de uitvalswegen van de stad Groningen te liften en was bij S. ingestapt. De studente kreeg argwaan, omdat S. zonder uitleg de snelweg verliet. De Iraniër weigerde bovendien te stoppen toen zij daarom vroeg.”

Uiteindelijk had de doodsbange vrouw kans gezien te ontsnappen. Op een binnenweg in de buurt van Dalfsen wist ze uit de rijdende auto van S. te springen en alarm te slaan bij een boerderij.

De zaak kon worden opgelost omdat de studente bij een tankstop het kenteken van de auto van S. had genoteerd. De Iraniër werd korte tijd later aangehouden. Hij kreeg anderhalf jaar cel.

Horrorverhaal

Daar blijft het niet bij. Dick traceert in 2001 eveneens een vroegere vriendin van S. Ook zij vertelt een horrorverhaal.  

“S. bleek een kind bij haar te hebben verwekt dat hij als zijn persoonlijke eigendom beschouwde. Al tijdens de relatie had S. zijn vriendin voortdurend mishandeld en gedwongen tot gewelddadige seks. Dat ging door nadat hun relatie was verbroken. Ook toen de vrouw op zichzelf woonde, diende ze dag en nacht voor S. klaar te staan en werd zij door hem mishandeld en verkracht.”

De vrouw is dusdanig bang dat zij geen verklaring tegen S. wil afleggen bij het Groningse coldcaseteam. “Maar ook haar getuigenis geeft wel aan hoe groot de noodzaak is om in de zaak-Ineke Fleurke een onderzoek tegen hem in te stellen.”

Seriemoordenaar

En dan is er nog de link met seriemoordenaar Henk S. aan wie de Iraniërs S. en Z. drugs zouden hebben geleverd. Henk S. werd in 2000 opgepakt en veroordeeld wegens de moord op Anne de Ruyter de Wildt en Annet van Reen. Tijdens een van de verhoren versprak de seriedader zich. Hij gaf aan nog een derde moord te hebben gepleegd. Vrijwel zeker in het bijzijn van een van de twee Iraanse misdadigers: S. of Z.

Net als in de zaak-Jolanda Meijer is het Iraanse spoor in de zaak-Ineke Fleurke nooit nagetrokken. Er kwam geen enkel vervolgonderzoek op de rapportage van Dick Gosewehr. Dat heeft nagenoeg zeker te maken met het gedwongen vertrek van Dick en zijn collega Harrie Timmerman. Nadat beiden grote misstanden in de opsporing in de openbaarheid brachten, dienden zij de politieorganisatie te verlaten. Sindsdien is er niets met hun coldcase-rapportages gedaan.

Wanhopige

In 2012 spreekt Dick opnieuw met Corrie Fleurke. Hij is dan al jaren weg bij de politie en wordt door de wanhopige moeder van Ineke benaderd.

“Haar man was toen al overleden”, kijkt hij terug. “Bij het gesprek was ook een zus van Ineke aanwezig.”

De twee vrouwen geven aan het te begrijpen dat de politie niet elke vermissing kan oplossen. “Maar dat de politie de verdwijning van Ineke nooit serieus heeft willen oppakken, stuitte vanzelfsprekend op onbegrip”, vervolgt oud-rechercheur Dick Gosewehr. “De familie Fleurke heeft het idee gekregen dat niemand bij de politie zich om Ineke bekommert. Ik heb naar hun verhaal geluisterd, maar kon helaas niets meer doen. Op zulke momenten schaam ik me dat ik ooit tot de politieorganisatie heb behoord.”

Onzekerheid

Een jaar later vertelt Corrie Fleurke me hoe de onzekerheid haar familie in de greep bleef houden. “We hebben altijd gehoopt dat de zaak zou worden opgelost. Niet dat we Ineke daarmee terugkrijgen. Maar het blijft belangrijk dat haar moordenaar wordt opgespoord. Hij kan immers elk moment opnieuw toeslaan.”

Anno 2020 heeft de familie volgens een broer van Ineke rust gevonden in uitlatingen van een paragnost. Dat is uiteraard fijn voor de nabestaanden die jarenlang onder een enorm verdriet gebukt gingen. Maar de moordenaar van Ineke Fleurke wist de glazen bollenkijker uiteraard niet op te sporen.

Deze dader loopt nog altijd vrij rond.

*Lees ook het verhaal over de verdwenen Jolanda Meijer waarin Iraniër Z. – een vriend van S. – opduikt.

De vermissing van Jolanda Meijer, een verslaafde prostituee uit Groningen, staat weer even in de schijnwerpers.

De zaak voert terug naar 1998 toen de 34-jarige vrouw vrijwel zeker werd vermoord. Haar lichaam werd niet gevonden, de zaak bleef onopgelost.

In de coldcasekalender van de politie staan een foto en een paar regels over Jolanda.

Die kalender – verspreid in een oplage van amper drieduizend stuks – is het nieuwe toverwoord. Zo kan de politie immers met droge ogen beweren ‘dat aandacht aan cold cases wordt besteed’. Zo wordt bovendien de schijn gewekt dat onderzoeksteams alles op alles zetten om zaken op te lossen. In werkelijkheid wordt alleen gewacht op tips. Maar een gouden tip komt zelden of nooit zomaar aanwaaien.

Met die kalender is in dit geval nog iets aan de hand. ‘Zaterdag 7 februari 1998 is de laatste dag dat Jolanda Meijer is gezien’, staat er. En dat is volgens getuigen en voormalige coldcase-rechercheurs pertinent onjuist.

Aandacht

In het verleden deed ik wat onderzoek naar deze zaak. Jolanda’s moeder Tiny bleef altijd aandacht vragen voor haar vermiste dochter. Ik wilde haar daarbij helpen en schreef enkele reportageverhalen over Jolanda in De Telegraaf.

Toen al bleek dat de verdwijningsdatum van 7 februari wordt betwist. Anno 2020 is dat niet anders. “Ik kwam Jolanda weken nadien nog tegen’, zegt Saskia van Teijlingen, een vroegere vriendin van Jolanda. “Ik heb dat steeds gezegd en daar blijf ik bij.”

Oud-rechercheur Dick Gosewehr die in het verleden met politiepsycholoog Harrie Timmerman deel uitmaakte van het Groningse coldcaseteam, sprak in zijn politietijd uitgebreid met deze getuige. Volgens Dick en Harrie zijn er goede redenen om Saskia’s waarnemingen serieus te nemen.

Bovendien zijn er meer getuigen die zeggen Jolanda in maart 1998 nog te hebben gesignaleerd. Waarom houden politie en justitie dan zo krampachtig aan de zevende februari vast?

Zelfkant

Eerst een terugblik op deze slepende verdwijningszaak.

Jolanda heeft zich altijd aangetrokken gevoeld tot de zelfkant van de maatschappij, vertelde haar moeder Tiny me jaren terug tijdens een interview. Ze was de oudste van Tiny’s dochters. Als tiener al was Jolanda vaker in de stad dan in de schoolbanken te vinden.

“Ze was een zorgenkind”, zei Tiny. “Zo haalde de politie haar ooit uit huis bij een stel grote drugscriminelen. Zulke dingen. Soms gingen we samen naar de stad. Dat was leuk. Mijn oudste dochter was een gezellige griet om mee te praten. Een echte geinponem. Maar steeds kwam ze aan met mannen van wie ik dacht: jeminee, ga je daar mee om? Surinamers behangen met goud. Griezels. Maar Jolanda was niet bij hen weg te slaan.”

Ze belandde in kringen van verkeerde vrienden, waardoor het steeds verder bergafwaarts ging met haar. Jolanda’s toenmalige partner, met wie ze twee kinderen kreeg, introduceerde haar uiteindelijk in de seksbranche en de wereld van hard drugs.

Clubs

Aanvankelijk werkte ze vooral in clubs. Later belandde Jolanda op straat, in de toenmalige tippelzone van Groningen. Het gevaar lag daar altijd op de loer.

Tiny nam de zorg voor Jolanda’s kinderen op zich toen haar dochter dat niet meer kon. Toch had Jolanda altijd omgang met haar kroost gehouden en steevast kaartjes en cadeautjes met verjaar- of feestdagen gestuurd.

De Groningse had volgens haar moeder talloze keren geprobeerd om van haar drugsverslaving af te komen.

“Ze wilde er ontzettend graag uit stappen en een gewoon leven leiden. Ik nam Jolanda dan in huis om af te kicken en ging met haar naar verslavingsklinieken die methadon verstrekten. We maakten goede afspraken. Maar helaas lukte het Jolanda niet om van de verdovende middelen af te blijven. Ze bleef in haar oude patroon vervallen. Dan ging ik haar weer opzoeken, op haar vast stekje in de tippelzone. Heel erg en frustrerend was dat. Ik had haar wel weg willen sleuren bij die viezeriken.”

Doodsbang

Een tijdje voor Jolanda’s vermissing zochten Tiny en haar echtgenoot, de in 2007 overleden Wim Meijer, hun dochter nog op in Arnhem. “Het was vreselijk”, herinnerde Tiny zich tijdens ons gesprek. “Ze huilde aan één stuk door en was doodsbang. Jolanda wilde ons niet vertellen wat er aan de hand was.”

Mogelijk werd een ripdeal haar fataal, want de Groningse tippelaarster deed letterlijk alles om aan drugs te komen. Er zijn echter ook andere scenario’s. Jolanda legde meermalen gedetailleerde verklaringen over drugscriminelen af bij de recherche. Dat terwijl haar onder doodsbedreigingen te verstaan was gegeven om vooral niet met de politie te praten.

Vlak voordat de blondine in rook opging, gaf ze ook tegenover anderen aan dat ze doodsbang was. Ze wilde, om die reden, zelfs een vuurwapen aanschaffen.

Garagehouder

Nadat Jolanda was verdwenen, concentreerde de politie zich aanvankelijk op een garagehouder die werd aangewezen als vermoedelijke dader. Tot Dick Gosewehr en Harrie Timmerman in de jaren 2003 en 2004 in de zijlijn van een heel ander onderzoek op de vermissing van Jolanda Meijer stuitten.

Hun onderzoek draaide onder anderen om de zeer agressieve Iraniër Z. die vaker geweld had gebruikt tegen vrouwen. Z. had zelfs zijn partner van een balkon gegooid waardoor deze vrouw zwaargewond was geraakt. Het bleek dat de Iraanse crimineel veelvuldig contact had met Jolanda Meijer. Alle reden dus om dit spoor na te trekken.

Bovendien blijkt er hard bewijs te bestaan voor de relatie tussen Jolanda en Z. Dick bestudeerde in het verleden onder meer de teruggevonden agenda’s van de verdwenen vrouw. Hij kwam er de naam van Z. verschillende keren in tegen.

“Jolanda noteerde zijn naam in 1994 tot vier keer toe in haar agenda”, licht de oud-rechercheur toe. “Bij de dag waarop de Iraniër jarig is, krabbelde ze eveneens zijn naam, aangevuld met het tekstje ‘Kado kopen’. In haar agenda van 1997 wordt Z. opnieuw een paar maal vermeld, het laatst op 2 oktober in combinatie met twee geldbedragen.”

Jacht

Het contact kan dus worden aangetoond. Was Jolanda geld aan Z. verschuldigd en kon zij dat bedrag niet opbrengen? Of had zij hem bestolen? Is de agressie van deze vrouwenhater haar uiteindelijk fataal geworden? Heeft Z. haar iets aangedaan en haar lichaam laten verdwijnen?

Van de tientallen mensen die in het onderzoek naar deze verdwijningszaak zijn gehoord, is er slechts één getuige die Z. noemt. Volgens deze getuige die pas later naar de politie stapte, heeft dat alles te maken met zijn gewelddadige inborst. De man zou veel mensen in de drugs- en prostitutiescene de stuipen op het lijf hebben gejaagd. Er zijn aanwijzingen dat hij over een langere periode jacht maakte op Jolanda Meijer.

In augustus 2009 schreef ik het verhaal van deze getuige in een krantenartikel op. Haar naam bleef destijds onvermeld, net als nu.

Eerst

De getuige leerde Jolanda in 1997 kennen. Ze wist heel zeker dat de relatie tussen Z. en Jolanda al jaren aan de gang was. Hoogstwaarschijnlijk ging het daarbij ook om een seksuele relatie.

Toen Jolanda een keer bij haar op bezoek was, had ze in haar bijzijn contact opgenomen met Z. Na afloop van dat gesprek noemde Jolanda volgens de getuige zijn voor- en achternaam. “Z. moet je niet voor de gek houden. Hij is heel erg agressief”, had Jolanda verder gezegd.

Kort erna kwam Z. naar Jolanda’s huis en begon hij ook aan de getuige persoonlijke vragen te stellen. Diezelfde dag leende de getuige Jolanda wat geld om drugs te kopen. Z. had daarop cocaïne op tafel gelegd en was weer verdwenen.

Later die dag gaf Jolanda haar een briefje met het adres van Z. “Mocht ik niet thuis zijn dan kun je me daar vinden”, zei ze erbij. Toen de getuige de volgende dag haar geld wilde ophalen, bleek Jolanda inderdaad afwezig. Ze was toen direct doorgereden naar het huis van Z.

Verkrachten

En daar liep het flink uit de hand. Z. had opengedaan en gezegd dat Jolanda binnen was. Maar eenmaal in huis bleek Jolanda in geen velden of wegen te bekennen. Vervolgens had Z. haar belaagd, aldus de getuige. Opeens stond ze oog in oog met de Iraniër die volgens haar gewapend was en probeerde haar te verkrachten.

Ze had er toen nooit aangifte van gedaan, tot haar spijt, maar later wel met de politie gesproken.

Kort na het angstige gebeuren was ze Jolanda opnieuw tegengekomen en had haar verteld wat haar was overkomen. Bij die gelegenheid had ook Jolanda een boekje over de Iraanse crimineel open gedaan.

Keel

Openhartig vertelde Jolanda toen dat ze meerdere keren met Z. naar bed was geweest en drugs van hem had gekregen. Tijdens de seks ging Z. vreselijk tekeer, kneep hij haar keel dicht en genoot hij volgens Jolanda van haar angst.

Jolanda vertrouwde de getuige bovendien toe enorm angstig voor hem te zijn. Ze beschreef de Iraniër als extreem gewelddadig.

De getuige zei daarna nog niet van de Iraanse misdadiger af te zijn geweest. Gedurende de laatste maanden van 1997 zocht Z. haar voortdurend op en vroeg hij telkens weer waar Jolanda verbleef. In januari 1998 zag ze hem bij de tippelzone, waar hij opnieuw naar Jolanda informeerde. De weken erna zou de Iraniër haar ook telefonisch hebben benaderd om erachter te komen waar Jolanda uithing.

Politiekringen

In politiekringen is meer over Z. bekend. De Iraniër kwam begin jaren negentig met een tiental andere Iraniërs als ‘politiek vluchteling’ naar ons land. Ook anderen uit deze groep worden in verband gebracht met ernstige misdrijven tegen vrouwen. Eén van hen speelde mogelijk een rol in een andere, zeer onrustbarende verdwijning. Binnenkort volgt ook over deze zaak een artikel op Femke Fataal.

En er is meer. De naam van Z. wordt tevens in verband gebracht met misdrijven door seriemoordenaar Henk S.

S. werd eerder veroordeeld wegens de moord op de Groningse studente Anne de Ruijter de Wildt en de Utrechtse Annet van Reen. Tijdens politieverhoren sprak S. bovendien over een derde moord. Hij zou een onbekende vrouw hebben doodgeslagen en naar eigen zeggen hulp van een mededader hebben gekregen. Al langere tijd bestaat het vermoeden dat het een van de Iraniërs uit de groep van Jolanda’s vriend is geweest waarover Henk S. toen verklaarde.

Toeval

“Eigenlijk was het toeval dat we tijdens ons onderzoek op Jolanda Meijer uitkwamen”, herinnert Dick Gosewehr zich. “Dat gebeurde toen ik op een camping in Drenthe iemand ging horen. Ik ontmoette daar bij toeval ook getuige Saskia van Teijlingen die het nodige over Jolanda kon vertellen. Saskia had haar oude agenda’s nog. Ze had er de datum in geschreven waarop ze Jolanda voor het laatst was tegengekomen.”

Dat was rond 14 maart 1998 en bepaald niet op 7 februari 1998, zegt Saskia ook nu nog.

“Ik ben heel zeker van die datum. Ik kwam Jolanda tegen bij de supermarkt. Een filiaal van Albert Heijn in Vinkhuizen. We hadden een verjaardag te vieren, er kwam bezoek en ik wilde een taart kopen. Ik kende Jolanda al jaren en was in het verleden vaak met haar op stap geweest. Ze stond bij de kassa, ik herkende haar meteen. We hebben er nog een tijdje met elkaar gepraat.”

Toen Saskia kort erna van haar vermissing hoorde, vertelde ze naar eigen zeggen ook aan familieleden van Jolanda over haar ontmoeting in de supermarkt in maart. “Bovendien heb ik het destijds meteen gezegd tegen een politieman”, aldus Saskia. “Ook de jaren erna heb ik nog verschillende keren met de politie gesproken en herhaald wat ik heb gezien.”

Opgehaald

Saskia is zeker niet de enige die Jolanda Meijer na 7 februari 1998 nog heeft gesignaleerd. Zo zouden enkele mannen rond 22 maart drugs met haar hebben opgehaald en daarover een verklaring hebben afgelegd.

Volgens Harrie Timmerman hebben toenmalige klanten van heroïneprostituees op de tippelzone eveneens bijzondere meldingen gedaan.

“Zij hadden eind maart opgevangen dat een Groningse tippelaarster om het leven was gebracht. Dat was zeer kort ervoor gebeurd en niet in februari. Jolanda liet niets meer van zich horen in april, op de verjaardag van een van haar kinderen. Dit zijn dus allemaal sterke aanwijzingen dat haar tussen 14 maart en die verjaardag in april ’98 iets is overkomen.”

Dick Gosewehr legde destijds onder meer Saskia’s getuigenis en het spoor naar Z. vast in politieverslagen.

Analyse

“Ik heb in een analyse uitgewerkt wat we wisten over Z. met betrekking tot Jolanda. Saskia’s verklaring over de datum is van grote waarde omdat zij die in haar agenda had vastgelegd. Er was alle aanleiding voor de politie om hier nader onderzoek naar te doen. Ik weet niet wat er met de analyse is gebeurd, want niet lang erna ben ik bij de Groningse politie vertrokken. Ik vermoed dat het niet verder is uitgezocht.”

De politie Groningen weigert te zeggen of er rechercheonderzoek tegen Z. heeft gelopen en of de Iraniër is gehoord. “Dat is privacygevoelige  informatie”, wordt aangevoerd.

Over de datum van 7 februari 1998 luidt het commentaar van de zijde van de politie: “Er zijn meer getuigen die andere data noemen. Het is echter wetenschappelijk bewezen dat het menselijk geheugen na verloop van tijd wordt beïnvloed. 7 februari ’98 wordt door het coldcaseteam gehanteerd omdat die datum toetsbaar en onderbouwd is. Jolanda is toen gezien door de politie.”

Weinig

Het is maar goed dat dit niet de standaard is bij alle vermissingszaken. Anders zouden we in verdraaid weinig zaken weten vanaf welk moment mensen vermist zijn geraakt. Het zijn immers nagenoeg altijd familieleden, kennissen of onbekenden die zulke data verstrekken en zelden politieagenten. Nergens in het Handboek Vermiste Personen van de politie staat trouwens dat alleen verklaringen van politieagenten over verdwijningsdata serieus worden genomen.

Door een mogelijk onjuiste verdwijningsdatum aan te houden, kan het onderzoek naar de zaak-Jolanda Meijer ernstig worden geschaad, zegt Dick Gosewehr.

“Getuigen die belangrijke informatie kunnen hebben, kunnen daardoor op het verkeerde been worden gezet. Bovendien zijn scenario’s waaraan nog steeds wordt vastgehouden, uit te sluiten als de verklaring van Saskia van Teijlingen wel serieus wordt genomen.”

Seriemoordenaar

Eén daarvan is dat de vorig jaar overleden seriemoordenaar Willem van Eijk Jolanda Meijer zou hebben gedood. Van Eijk bekende in het verleden drie prostituees om het leven te hebben gebracht. Hij ontkende bij Jolanda’s vermissing betrokken te zijn geweest.

De seriemoordenaar kan daar uiteraard over hebben gelogen. Het is echter opvallend dat van zijn drie slachtoffers pakketjes met kleding zijn aangetroffen in de sloot achter zijn huis. Kleding van Jolanda Meijer zat daar niet bij.

Het hardnekkig gerucht, afkomstig van zijn ex-vrouw, dat Van Eijk Jolanda na haar dood aan de varkens voerde, valt te ontkrachten als de getuigenverklaring van Saskia van Teijlingen wordt meegewogen. Van Eijk had zijn varkens namelijk al ver voor 14 maart 1998 de deur uitgedaan, aldus voormalig politiepsycholoog Harrie Timmerman.

Reden

Volgens Saskia van Teijlingen is de hang om Van Eijk aan te wijzen als Jolanda’s moordenaar waarschijnlijk de reden dat haar verklaring als ontoetsbaar is weggezet.

“Een paar jaar geleden sprak ik de politie voor het laatst. Het werd me duidelijk dat de recherche denkt dat Van Eijk de dader kan zijn. Tja, zo is Jolanda’s vermissing natuurlijk eenvoudigweg af te ronden. Van Eijk is nu immers toch dood. Hij kan niets meer zeggen.”

Er is wellicht nóg een reden waarom de Groningse politie het Iraanse spoor en Saskia’s informatie wegwuift.

In mijn boek ‘Moordsporen, op zoek naar de waarheid achter cold cases’ beschrijf ik hoe Dick en Harrie in het verleden optraden als klokkenluider.

Dick onthulde in de pers een aantal ernstige fouten in een opsporingsonderzoek naar een zedenzaak. Harrie lichtte op zijn beurt in 2005 in het actualiteitenprogramma Netwerk toe hoe het bewijs tegen de onschuldig veroordeelde Kees B. in de Schiedammer parkmoord was gemanipuleerd.

Verlaten

De ontboezemingen bleven niet zonder gevolgen. Dick Gosewehr en Harrie Timmerman werden destijds allebei uit het Groningse coldcaseteam gezet en dienden de politieorganisatie daarna te verlaten.

Sinds die tijd zijn hun eerdere onderzoeken voor de politie ‘besmet’, vermoeden de twee. In diverse zaken is namelijk aantoonbaar niets meer gedaan met hun bevindingen.

* Zie ook het verhaal: Ineke Fleurke, nóg een verdwijning met een spoor naar een Iraanse crimineel.